February 20, 2012 | 
Author In Tamil Nadu I became part of the family ‘rituals’ and was invited to the hair shaving in the family’s Kamachi Temple. Dhitia and Agash, Sankar’s daughter and son, had their hair shaven and got their first golden earring. Early Sunday morning we all left for the Kamachi Temple.
The hairshaving is an offer to the god of your temple. These shavings are common with young children who may have 4 of 5 shavings at a very young age. But adults will also have a hairshaving to ask the God for good recovery of a sick relative or to honour a family member who has died. That’s probably why I have seen some adult women with short hair. All the others have long and thick black hair.
Dhtia with all her hair
Zoef zoef - hair off
When we arrived at the temple grounds they were just slaughtering the traditional goat and the cooking pots were ready to steam up. While we were waiting for our turn I saw a baby being shaven and then an adult woman offered her long hair which came off with swift strokes. Mr. Temple Shaver – don’t know what job title they give him – kept the long hair; I guess the long hair will be sold.
And then it was Dhitia Kamachi’s turn. She sat down with one of her cousin-brothers, hair was made wet and then the blade went zoef-zoef and she lost all her lovely hair. Not one tear – she happily showed the result to Jessika and felt over and over if her hair was really gone.
Then baby-boy Agash got shaven and being barely one year old he cried out loud. Father Sankar closed family shaving.
Agash's turn
Dhitia and Jessika
After the hairshaving yellow powder (turmeric?) was applied on the bold heads and Dhitia got a -very oversized – new dress. We went to another part of the temple to honour the God with a tray of ritual gifts of bananas and coconut. We all went back to attend to the earpiercing, but I can assure you that was no fun, so only one photo will testify to the pain this oldfashioned method caused.
Dhitia
That really hurts
The whole ceremony ended with a lunch under the big trees. Goat of course, with rice, pongal and banana. After all the family members had eaten it is your ‘good duty’ to feed all the other people who are present. Apparantly this was a mix of beggars and people who stay around the temple grounds. Meanwhile a lot of other families have hairshavings; somehow the temples are always “under construction”.
Dhitia got a lot of new -oversized- dresses and some money. And then it was time to take the 1.5 hour trip back. Another fascinating day with the family.
Ready for the offerings
Construction continues
Posted in 
Told you about the everlasting competition between Karunanidhi and Jayalalitha in Tamil Nadu. They even use seperate car parks. Her’s is in a better place – his is somewhere at the backside.
And His
I have a load of clippings on national politics, trying to make sense of the main issues. But that’s a hard job, considering the difficult to spell names Acracadabraplus, the abbreviations and even if I can read the text it lacks context and deeper sense of meaning. So basically I stay an outsider.
But main issues are Lokpal and Lokayuktas Bill – and the protests of Anna Hazare and his team (i.e. the Anti Corruption Bill and the program to protect the Bell-Chimers (?) In Dutch it’s klokkeluidersregeling – looks like an Indian word probably.
Then there are the Minority Quotas, that will be a hot issue in the next national elections – and of course cricket against the Australians. And Aishwary’s baby and the life of celebs on Yahoo India. And headlines about who’s been busted this day.
Too much political chaos. Will talk about that later. Actually I am in Bikaner right now with Jim and Leo. Temps dropped from 33 Tamil Nadu to 5 !!! in the desert morning of Bikaner. We’re out for a walk. CULtr
STALIN TURNED HIMSELF IN!
My first reaction was that he should have done that some 60 years ago, when I saw this headline in The Hindu newspaper.
Stalin appears to be the son of a Tamil Nadu top-politician Karunanidhi, leader of the DMK party. He was apparantly engaged in some scam, probably a misstep on grabbing land or some other illegal transactions. Karunanidi was the former Chief Minister of Tamil Nadu state.
The political situation in Tamil Nadu reads like a soap story. I will give you a “historical iimpression”, that is described in every tourist guide, so I did not make this up.
It started with a former movie star MGR, short for M.G. Ramachamdran (1917-1987), who became chief minister of Tamil Nadu. He discovered Jayalalitha (1948-now), at the time a (much younger) actress who was his said to be protegee, maybe even his mistress – and in any way successor in politics. At one point MGR broke with the DMK and started his own party, now AIDMK (All Indian Dravida Munnetra Dazhagam). In those days Karunanidhi was a successful playwriter – until they became sworn opponents. MGR died in 1987 but still is immensely popular, with a huge statue on Chennai’s Marina Beach to honour him and his own movie-theme park MRG-CITY just outside Chennai. Tamil Nadu politics is imbedded in movie business.
Stalin is apparantly not the only one cheating his way through politics. Jaya is said to have over 50 law suits facing her when she was elected as Chief Minister (CM) for the first time in 1991; these law suits had to be moved to neighbouring states otherwise she could not be instated!
She is now doing her second or third period, and apparantly cares more about people, the position of women – and state matters then before. Hot issue lately is the Muliperiyar Dam, an over 100 year old dam/barrage that was built by Tamil Nadu at the Kerala border and giving water and electricity supply to Tamil Nadu. Kerala wants to close the dam, stating that is unsafe, and rebuild a dam on their own land – and then sell water to TN. This issue roused a lot of (nationalistic) feelings in both Kerala and Tamil Nadu, so the border was closed for weeks; Tamil Nadu pelgrims on their way to Aiyappan in Kerala got frustrated, blaming Keralese; people got beaten up, chickens and tomatoes could not be sold between the 2 states, etc.
Just some examples of the perpetual competition between Karunanidhi (DMK) and Jayalalitha (AIDMK): Karunanidhi built a new and prestigeous government building in the centre of Chennai; when Jaya took over she refused to use this building, stating that it was a waste of peoples money and that she would convert it to a hospital or so, then returning to the very old buildings in Georgetown, in the compound of Fort George. Now Karu asks her in the Hindu Times to give up her silly fight and use the new building. I think he has a point!.
One more example: When Jaya took over the administration the Tamil Nadu schoolbooks had already been printed, but with the photograph of Karunanidi in it. She had all the books withdrawn, reprinted etc. so schools remained closed for 45 days before the books were back in business. Yes yes, this is India!
But I think there is one very strong point in her favour. She always smiles on the enormous billboards, now inserting youthful pictures of the unforgettable MGR. All the other guys look stern, bloody serious and a bit crook-like.
So despite everything I can imagine that people choose her as the favourite – even though I don’t understand the deeper motions and grounds that are involved in this everlasting soap story. The interaction between the movie-world and politics seems kind of disturbing to me. Is it coincidence that MGR’s “Ali Baba and the 40 thieves” became a blockbuster??
PONGAL is een belangrijk feest in Zuid-India en dan duurt het gelijk zo’n 4 a 5 dagen, afhankelijk of je de aanloopdag ook viert. Pongal is het feest van de oogst en de vruchtbare aarde. Pongal is ook de naam voor zoete (kleef)rijst, die volgens de traditionele manier wordt gekookt.
Op maandag was er Koeien Pongal. Rond 4 uur kwam iedereen bij de koeienstal samen waar Venilla al een prachtige rangoli voor de staldeur had getekend. Karupa was al begonnen de Pongal op een houtvuurtje te koken. Rijst met suiker, yummi.
De koeien werden van het land gehaald en versierd met zelfgemaakte vingerverf. Vooral Basha is een ster in het aanmaken van verf die bestaat uit natuurlijke pigmenten. Lekker felle kleuren.
Daarna deden wij om beurten mee aan de puja, het offer aan de goden.
Ge kapte de kokosnoten open, zodat je een paar druppels kokosmelk kon strooien. Vervolgens breng je met je handen het vuur naar je gezicht; ga je 3x links-om met het bord en sluit je af met een witte, gele en rode streep of stip op je voorhoofd. Voordat wij zelf van de Pongal aten kregen de koeien een flinke hap, voor zover dat lukte, want echt lekker vonden ze het niet. Wij wel, heerlijk gezoete rijst met een banaantje. En hupsa, daarna gaat iedereen weer aan het werk.
Op de laatste Pongal dag mocht er op een paar plaatsen in Tamil Nadu nog een “stieren-gevecht” gehouden worden. Vroeger maakte men de stier gek met alcohol en zonodig drugs – en wild door een dot peper in z’n kont te steken. Niet verwonderlijk dat er gewonden en dooien vielen!! Nu is deze vorm van dierenmishandeling verboden en is het stierengevecht aan strenge regels gebonden. Hopelijk houden de dronkaards zich er aan. Voor mij was het een extra vrije dag omdat de scholen nog dicht waren.
WE GO AIYAPPAN!
Het lijkt een werkwoord, maar Aiyappan is de naam van een Hindu tempel in Kerala die jaarlijks door enorme aantallen pelgrims wordt bezocht. De pelgrims die naar Aiyappan gaan dragen zwarte lungies en lopen blootvoets. Je ziet alleen mannen en kinderen; vrouwen mogen van hun 15e tot 55e niet deelnemen omdat ze menstrueren. Dat wordt kennelijk -nog steeds- als onrein beschouwd. Maar ook de pelgrims moeten 41 dagen voorafgaand aan de pelgrimstocht de strikte regels eerbiedigen en bv. 2x per dag baden en vasten. Onze chefkok Tilly ging met zijn 2 kinderen naar Aiyappan, een dag met de bus reizen – in de openlucht slapen en dan het laatste steile stuk naar de tempel (941 meter) klimmen en Sri Aiyappan eren. En dan het busje weer in en naar huis. De zwarte lungie weer opgeborgen tot volgend jaar.
De pelgrims die van overal in Tamil Nadu naar PALANI lopen zien er dan stukken vrolijker uit in hun fel groen/oranje kledij. De wegen rondom ons zijn elk uur van de dag vol pelgrims, velen op blote voeten, soms een orgeltje midden in de stoet. Je moet s avonds verdomd goed uitkijken dat je niet iemand van de sokken rijdt, want men loopt gezellig 6 rijen breed en tot over de middenberm. Sommigen strompelen met de stoet mee, de meesten gaan ergens onderweg op sokken over want die teerwegen zijn heet en met scherpe stukjes. Al met al ziet het er uit als een langlopende (avond)vierdaagse – en dan op blote voeten!!
Dit is kennelijk het seizoen voor pelgrimstochten. Het start vanaf Deepavali (oktober) en afhankelijk van de tempel loopt het door tot februari/maart.
Na Pongal en de pelgrims was alleen 26 januari nog een vrije dag, Republican Day. Mooi dag om op Holland House te vergaderen.
Vorige week werden we door Father Thomas uitgenodigd voor een nieuwjaarslunch op het St.Joseph’s Hospice in Dindigul. Ik kwam daar nu voor de 3e keer en elke keer krijg ik weer tranen in m’n ogen een brok in de keel en diep respect voor wat ze hier voor elkaar krijgen. Laat ik de hoofdpersonen eerst aan jullie voorstellen dan kan ik de beelden delen.
Father Thomas (links op de foto) is een R.C. priester, van oorsprong uit de buurstaat Kerala, die hier in Tamil Nadu in 2006 het eerste St.Joseph’s Hospice startte. Het is vooral een charismatische man, klein van postuur maar met een grootse uitstraling. Misschien vooral die ogen die liefdevol, overtuigend en met compassie in de jouwe kijken. Bij de start van het Hospice werd Fr. Thomas bijgestaan door de oude engelse dame Myrtle Watkins die haar vermogen in het Hospice investeerde. Nu komt de fondswerving voor de inmiddels twee Hopices vooral op Fr.Thomas neer, en wordt hij bijgestaan door o.a. Sr. Nambikkai, Prakash en zijn stafleden.
De lachende non, zoals Ge haar noemt, verdient die eretitel met verve. Ik heb in India nog nergens zo’n klaterende en veelvuldige lach gehoord als van deze Sister Nambikkai. Sr. Nambikkai runt het Hospice in Dindigul (300 plaatsen) met vrolijke maar zeer duidelijke hand in de periodes dat Fr.Thomas in Chennai is voor de opzet van het tweede Hospice met 500 plaatsen. In november liet ze ons de varkenshouderij zien en had ze enorme pret om de ondeugende biggetjes, vooral die met de spikkels.
Samen met de Belgische en Engelse buren, de Duitse artsen, Engelse en Poolse jongeren, die daar als vrijwillger werkten en de Indiase staf luisterden we op de nieuwjaarslunch naar de introductie van Father Thomas: In het Hospice draait het om de kernwoorden “Death and Destitute”.
“We admit only dying destitute who are abandoned by families and friends. We are not a hospital with an aim to cure, but a hospice with an aim to let a patient die in human dignity. We started in 2006 with some 60 beds, but have now extended to 325 places. Of these dying destitute 140 are women and 185 are men. Every week there is an average of 5 persons who die here in human dignity. Up to date some 1180 people have so far died in peace. At the same time the last 5 years, more than 4200 people have been healed and restored and have gone back to their places of choice. The co-existence of about 75 mentally ill people along with the dying destitute is something unique about this place.”
Droge cijfers zetten alles weer wat in perspectief maar het zijn vooral de mensen en de verhalen er om heen die zo indrukwekkend zijn. Veel van de patienten, vaak oude mensen, zijn ergens achtergelaten. Langs de weg, in het dorp of in een lokaal ziekenhuis. In India wordt nl. alleen voor de medische ingreep gezorgd. De ziekbedverzorging, eten-wassen-kleding, moet van kinderen of familie komen. En als die dat niet meer willen of kunnen opbrengen laten ze pa of ma achter. Het ziekenhuis kan ze ook niet houden, zet ze aan de poort buiten en belt Fr.Thomas met het verzoek ze op te halen. Ook worden er mensen van de straat opgepikt of worden de slachtoffers van een misdrijf op verzoek van de politie opgehaald. Sommigen zijn er slecht aan toe als ze binnengebracht worden – soms leven ze nog een aantal dagen, of zelfs uren.
In het Hospice worden ze gewassen, kaalgeschoren, de vodden verbrand, de wonden verzorgd en voorzover nodig krijgen ze antibiotica, pijnstillers en vloeistof toegediend. En goed, op hun conditie aangepast, eten.
Zoals hierboven geschetst gaat niet iedereen dood. De overlevers die nergens anders heen kunnen blijven in het Hospice wonen en werken mee, met voeding ronddelen, wassen, schoonhouden, de varkens verzorgen ed. Dit jaar was de jongeman met de omgekeerde voeten er nog, maar vele bewoners van vorig jaar (foto’s A.vd Zee) zijn inmiddels overleden. Iedereen kan gewoon de tuin in lopen en ergens in de zon gaan zitten soezen. Als wij rond 12 uur door het gebouw lopen treffen we een aantal wandelende, etende en slapende mannen en vrouwen. Een verwarde man krijst even maar verder heerst er een serene rust.
De rustige en nieuwsgierige blik van sommige vrouwen maakt indruk. Het meest echter de vrouw waar een vrolijk jochie van een jaar of 10 omheen dartelt. Haar echtgenoot vertrouwde haar niet en heeft haar met een mes een klap in haar nek gegeven. Het jochie heeft haar gevonden en in het Hospice is ze nu een beetje opgelapt. Ze laat ons de lange, rafelige snede in haar nek zien. Ik kan niet anders dan een minuutje in stilte haar hand vasthouden en haar in de ogen kijken. Tot ze gaan tranen. Ik probeer me voor te stellen hoe en met wie zij haar leven weer kan gaan oppakken, maar ik weet dat ik me daar geen voorstelling van kan maken.
En al helemaal niet van het jonge geestelijk gehandicapte meisje dat zich [waarschijnlijk na een verkrachting] had verborgen in het middendeel van een rioolbuis en er alleen snachts uitkroop om eten bij elkaar te scharrelen. Via via werd ze -op tijd zeg maar- naar het Hospice gebracht waar ze inmiddels bevallen is van een gezonde zoon. En Fr.Thomas is heel blij met deze baby in zijn Hospice.
De incontinente patiënten wonen in een aparte eenheid, zonder ramen, met kale bedden en gladde vloer, die regelmatig schoongespoten wordt want anders is het niet verantwoord schoon te houden. Ook hier zitten en liggen mensen in de tuin.
‘s Middags wordt iedereen de prachtige bloementuin in gestuurd om in de zon thee te drinken en verleid tot een wandeling naar de koekjes-uitdeel-plaats.
Wat maakt deze plaats nou zo bijzonder? Er heerst een serene rust, de patiënten zijn veel in de parkachtige tuin en wie kan meehelpen doet dit. Hoewel het een katholiek Hospcie is, wordt er geen onderscheid gemaakt naar kaste, kleur, leeftijd of geslacht – iedereen is welkom. Het Hospice is weliswaar grotendeels afhankelijk van giften maar het wordt gerund als een bedrijf. De varkensmest en menselijke wordt omgezet in biogas; materialen worden zoveel mogelijk gerecycled; de verkoop van varkens levert een bijdrage aan de exploitatie van het Hospice.
Tot sl
HOERA, HOERA!! India telt nu 1.2 miljard inwoners – plus 1.
“Tambi” is geboren op 19 december, de prachtige zoon van Ramya en Palraj en broertje voor Jessika. Precies op de voorziene tijd van 14.30 uur. Vlak daarna belde een opgetogen Palray dat het een jongen was. Deze jongeman kwam nl. op de manier van koningshuizen ter wereld, met een goed geplande keizersnede en 2 weken voor de uitgerekende datum van 31-12. Een jochie waar Opa Ge gelijk verliefd op was, zoals jullie kunnen zien.
Hoewel de baby er klaar voor was, en een keizersnede medisch gezien noodzakelijk was, zijn er bij geboortes ook andere factoren in het spel. De holymen berekent de meest gunstige periode/data waarop de nieuwkomer de wereld betreedt. Ik weet het niet precies maar het zal met de stand van sterren en planeten te maken hebben. In het geval van Tambi was dit rond de 19e of daarna pas in de 41e week of zo. Dan liever geen risico nemen en de beste dag kiezen, want je kunt er niet van uitgaan dat de baby die twee weken blijft wachten op een gunstige datum.
Tambi betekent “jonger broertje” en is dus niet de naam. De naamgeving komt later. Ook hier gaat de holyman aan het werk en geeft na een week of wat een aantal goede (begin)letters aan. Voor Tambi werden die letters heel snel doorgegeven. Het wordt een naam die begint met een P S T of N.
Ik heb met Patti-oma Gemma meegedacht een reeks engels klinkende jongensnamen bedacht want onze inbreng was ook gewenst. En Ramya en Palraj willen moderene namen voor hun kinderen. Tjeerd en Sjoerd zal het wel niet worden. We hebben Peter, Paul-zonder-Mary en Thomas in het rijtje opgenomen. Nu afwachten. Half januari komen Ramya, Jessika en Tambi gelukkig weer thuis.
Nog een zeer positief detail. In India is het nu bij wet verboden om van te voren het geslacht van de baby te vragen of te weten te komen. Dit ongetwijfeld om te voorkomen dat de zwangerschap van een meisjesbaby wordt gestopt omdat men liever een zoon wil. Tot 14.30 uur wist dus niemand, ook de ouders niet, dat het een zoon zou worden.
Ik blijf me elke dag verbazen over de vele gezichten en leefwijzen van India.
Op de foto’s Opa Ge, het mooie jongetje en Palraj, Ramya in het kraambed en Jessika.
Ik heb het nogal druk met de projecten, mijn werk op het schooltje en de helpende hand bij klussen hier. En nu komen de reiskriebels ook nog tussendoor. Drie weken terug bezocht ik Chennai en de oostkust. Toen zaten we nog midden in de moesson en reisde ik met 3 meiden (Michelle, Eline en Leonie). In Chennai bleef het de hele dag echt heel hard regenen. Geen andere optie dus dan all day long in de Express Mall vertoeven, een gigantische shopping mall met westerse merken. Na heerlijke cappucino met brownies als ontbijt hebben we het shop-till-you-drop in praktijk gebracht. Na de onvermijdelijke extra ATM-ronde, een SubWay lunch en nog meer shoppen zijn we uiteindelijk in de bioscoop beland waar ik een deel van de Twilight Saga heb mogen zien. Breaking Dawn heette deze aflevering, die gaat over een vampier en weerwolf die beiden op hetzelfde (sterfelijke) meisje verliefd zijn. Het leukste van de film was dat de hele zaal ging klappen en joelen toen de eerste held opkwam, even uitbundig herhaald toen de 2e kwam. Bij opkomst van het meisje ging het dak los. Dan zit je wel gelijk goed in het verhaal. Met ons diner van popcorn met cola sloten we een fijne dag af.
Het hotel in Triplicane was minder. Geplaagd door bedbugs waren we de andere dag al vroeg op. De rest ging vast naar Mamallapuram, ik kwam s avonds aan na een leuke lunch bij de Kumar family. Een Indiaas gezin dat met Divali hier in Athoor was. Ook die dag weer heftige buien, taxi’s die ter plekke duurder werden want ja “It’s raining”. En de gebruikelijke overstroming van de lokale rivieren, een huis of 2 dat instort; riksha’s en mensen die door het diepe water sloshen. Behalve de taxirit over Marina Beach had ik nog niets van Chennai gezien.
Next Stop was Mamallapuram. Dit is ook weer een heilige stad voor de Hindu’s. De Shore Temple (zie boven) blijkt vlak naast mijn 4-sterren te staan. Dit vond ik nou echt een mooie, sobere tempel, verweerd door zeewater en zoute lucht. In de miezer regen zijn we vervolgens de 5 Ratha’s gaan bezoeken, een verzameling kleinere tempels en beelden die verwijzen naar de 5 zonen uit de Maharabharathra. En toen was het wel weer even gedaan met de cultuur. In Mamalla zijn leuke winkelstraatjes, restaurantjes en zelfs barretjes. Zo belandden we de eerste avond in een bar waar de eigenaar, een overjarig-hippe en ultieme gay Australier met hangsnor en babbels, voor ons echte Chardonnay ging maken door een fles witte sap van wellicht druiven ??? te vermengen met een scheut Whisky. Op dat moment smaakte het redelijk maar de andere ochtend wist ik beter. Voor mij geen chemische Chardonnay meer.
Nadat Leonie en Michelle waren vertrokken ben ik twee dagen met Eline in Pondicherry geweest, de voormalige Franse koloniale post aan de oostkust. Leuke stad, opvallend schoon, mooie koloniale huizen en brede straten met bomen. Het deed mij aan Havana/Cuba denken met een vleugje Montpellier. Hier werd nog redelijk wat Frans gesproken. Hier woont ook een groep franse- en westerse expats, waarschijnlijk omdat drank en goede wijn hier goedkoop en overal te koop zijn. Je mag het alleen niet de grens over smokkelen, schijnt stevig bestraft te worden.
In de Rue de Bussy heb ik het aangedurfd mijn haar te laten knippen. Die mijnheer had het in 30 minuten voor elkaar om er milimeter-voor-milimeter twee centimeter af te halen, maar toch weer niet rond genoeg geknipt. Echte dameskappers zijn er hier niet, de vrouwen hier hebben allemaal lang haar. Herenkappers kunnen m.i. alleen heren knippen, rechte zijkanten. Ach ja.
Aan het nu lege en verlaten Hotel de Ville kun je nog zien wat een grandeur er in deze Stad-Staat was. Dit zelfstandige mini-staatje met een belastingvrij regime is zoiets als Andorra in Tamil Nadu. Hier opeens drankwinkels in overvloed; steak met voortreffelijke rode wijn; s ochtends croissants en baguette, uiteraard met Capucino of Latte Machiato.
Een behoorlijk contrast met de ashram van Sri Aurobindo en The Mother. We zijn een uurtje gaan bekijken of dit een geschikte ashram voor Eline was. Maar nee, een streng regime met gedetailleerde eisen aan opstaan, voeding, kleding ed. en tegelijkertijd een toeristisch centrum waar busladingen Indiers doorheen wandelden. We voelden niet de juiste Vibe, dus samen nog maar een laatste Capucinno gaan drinken. Eline ging van daaruit alleen verder – en ik naar huis.
Nu ga ik volgende week (22 december) weer naar Chennai, naar het concert van Hariprasad Chaurassia, een wereldberoemde fluitist. Mee met de Indiase familie Kumar. Dit keer wat meer van Chennai zien en dan Kerst vieren op het strand. Zoals altijd ben ik niet met Kerst bezig – wel met de weersvoorspelling.
I have loads of news but had a one-night Delhi belly problem, vomiting & and having to clean up myself – so running to bathroom etc. Not a pleasant experience and feeling a bit light headed. But ORS and maybe a beer will do me good.
I’ve been working hard these days in my projects, after my trip to Chennai and the East Coast. We had heavy rain while in Chennai, so we didn’t see much of the city. But I had a great time having lunch with the Indian Kumar family, who visited Double Dutch Resort a while ago. Just the other day we found out that Mrs. Kumar is writing a very nice blog, so now there will be some cross fire. I will go back to join them by the end of December for a flute concert of the world famous Hariprasad Chaurassia, who is performing during the Chennai Art Festival. Their son Karthik will take the best available seats at the amazing price of 500 Rs (7.50 euro).
In the meantime the monsoon is coming to an end, but what an outburst of nature that is! Water level that rises by 20 cm or more within the hour. People striding through the (dirty) water up to half-way their knees. Houses that collapsed in the Triplicane area in Chennai and rivers overflowing. Taxi price went up at once, as the “Yes, it’s raining Sir” reason was valid once more.
Dit is weer een nieuwe opmaak als gevolg van gedonder met foto’s
uploaden. Na drie kwartier krijg ik daar een sik van. Maar deze foto’s van de tuin van Dourble Dutch Resort geven een goed beeld van de grijze monsoon dagen en het zonnige uitzicht op het meer, zoals dat er normaal uitziet. Ik zal straks nog even verder bloggen. Ciao
PS: In de Preview zag ik dat alle foto’s er driebubel in staan. Geen idee hoe ik die er uit moet krijgen, dus ik laat het maar ff zo.Fotogeniek land is het wel he.
Yes! We do have parties here. We all got invited by Saleem and Nazreem to come to her 40th birthday party, which was held in their country house Wild Rock.They are our neighbors so to speak. After we drove for 5 minutes over their land we came to that huge house, tucked away against the rocks.
The announcement was made by Saleems assistent, setting up a big big billboard. The party was in the garden with a DJ ready to start on the equally big big dance platform. Room enough for a few 100. The funny thing was that Nazreem did not invite her whole 250+ family as she wanted a small party with people who like to dance, have fun and drink a good glass. A life style that is not very common in India. So all the men were talking and dancing around the bar whereas the Indian women kept their own circle. The party started at 6 pm and after a couple of beers I got really hungry. But at Indian parties food is being served as late as possible, because straight after dinner everybody goes home. Different codes for our Esperaza lot who may hang out until 3, 4 or later.
But we had a great time, dancing the night away. Ge proved a good rock and roll star; Saleem likes the big swing; our friend the nutty professor Narayanasami took loads of pictures. I had the chance to dance rock&roll and lead the guys,making them turn-and turn- and turn around. And they didn’t even protest. My friends-volunteers Michelle, Leonie en Eline made quite an impression. We met all the local business men and will visit Saleems cornichon factory and the tanneries of his brother-cousin.
By 10.30 I really needed food to sober up a little, as the KingFisher beers contain 0.7 liter per bottle. Gishore brought some tequila and started to teach us how to drink shots, including salt and lime. Nice but killing at the same time. Fortunately the birthday cake showed up although Nazreem couldn’t resist to put some on Saleem’s nose and sharing some with her daughter and friends. Loads of pics again.
All that time we hardly managed to get the other women to come and dance with us. They maintained their circle at the other end of the field. But well, we all came together when the food was served. In the good muslim tradition there was lovely tender lamb and sheep; veggies and dahl-cookies.
We tried to keep the party going till after midnight but had to leave just before – as our driver Velmanie picked us up. Even though it’s only a few miles away that was a comfortable ending of a very nice evening.
Ja, ik zet wel foto’s en flarden tekst op mijn blog, maar wat doe ik nou eigenlijk hier??
Ik werk 6 maanden als vrijwilliger in Tamil Nadu, in het diepe zuiden van India. De echte tropen. De dichtstbijzijnde stad van enige omvang is Madurai en Chennai/Madras, de hoofdstad van Tamil Nadu, ligt op 500 km. Ik woon een half jaar bij Ge Mol en Gemma den Boer die een guesthouse hebben in Athoor (zie www.doubledutchresort.com). Ge en Gemma zijn de lokale vertegenwoordigers van de Nederlandse stichting BenG. BenG staat voor Boys en Girls(town) en BenG sponsort en regelt een aantal projecten. (zie ook www.bengprojecten.nl)
Ik werk op dit moment vooral aan de introductie van ‘playful learning’ op de kleuterschool in Athoor, waar 25 tot 30 kindjes elke dag naar toekomen. De leeftijd zou van 3 tot 5 moeten zijn maar er zijn er ook bij van 2.5. Dat maakt het voor de juffen Viriyanah en Janaki niet makkelijker, want er zijn grote (niveau)verschillen tussen de kinderen. Bij hun manier van lesgeven merk je dat minder snel. Zij zeggen woorden/cijfers voor in het engels en de hele klas dreunt het op. De domestic, wild and homesick animals worden eindeloos herhaald, soms als een mantra en met steeds hardere stem. Het ABC en 1 t/m 10 wordt dagelijks tig-keer herhaald. Maar de kids kunnen bijvoorbeeld niet het getal 5 aanwijzen.
Mijn opdracht is om via een ‘teach the teacher’ benadering de juffen te helpen om speelser en meer interactief les te geven en vooral om (meer) individuele aandacht aan de kinderen te geven. Wij moeten er voor zorgen dat de juffen vast houden wat ze van ons (willen) leren, het zelf kunnen toepassen, zelf creatiever omgaan met de beschikbare middelen en methoden. Een compleet nieuwe uitdaging aan mijn eigen adviesvaardigheden, te meer omdat Viriyanah alleen Tamil spreekt. We houden inmiddels korte teacher-meetiings, doen het voor – met handen en voeten, helpen om in kleine groepjes te werken.
En “WE” dat zijn de andere vrijwilligsters die af en toe met mij samenwerken: Michelle, Marthe en nu Eline. Het is wel fijn om het samen te doen. Eline is bv. spelbegeleidster en kent weer nieuwe wegen om iets van de grond te krijgen. Al moet ik eerlijk zeggen dat het soms als een hopeloze opgaaf aanvoelt. Tussendoor ben ik de tuin aan het aanleggen. Ik heb de schoolkast grondig schoongemaakt en duplo, schriften, pennen en potloden, lijm en kinderschaartjes ed. gekocht, maar nu moet het nog in hun lesmethodiek opgenomen worden. Het leuke is dat de juffen graag van ons willen leren en dingen die ze leuk vinden ook wel oppikken. Maar ik ben er nog niet achter hoe ik moet uitleggen dat het structureel anders moet en dat er een “systeem wijziging” nodig is. Elke suggestie om dat over te brengen is welkom.
Maar goed, die juffen zijn schatten, de bovenmeester Maria Selvam is nogal eigenwijs maar moet in mij toch zijn meerdere erkennen. En die kinderen zijn allemaal fantastisch. Elke ochtend een welkom met “good morning Auntie”, veel op schoot klauteren, kushandjes, snotneuzen vegen en samen puzzelen en tekenen. De teennagels van Viryjani lakken terwijl Eline ze leert om met een ballon te volleyballen. En foto’s maken. Indiers zijn dol op foto’s maken of er zelf op staan. Ze willen mij ook het liefst elke dag in sari. Ik heb hem 1 dag aangehad, sierlijk maar onhandig.
Volgende keer meer over de andere projecten. Ik moet nu gaan koken – en er is weer langdurige power cut.
